دست معجزه‏گر/ مصاحبه با خانم زهرا احسن از کشور روماني

پديدآورنده:پريسا خدابخش لاله‏لو آنچه در پي مي‏آيد حاصل مصاحبه کوتاهي است‏با خانم زهرا احسن از کشور روماني که به همراه همسرش در رشته دندانپزشکي دانشگاه تهران به تحصيل اشتغال دارند. خانم احسن نه شخصيت معروفي است و نه نويسنده‏ي صاحب سبک. لکن انساني است جستجوگر

که در کشورهاي تحت‏سيطره حکومت کمونيستي به دنيا آمده و از فطرت انساني خويش دور افتاده است. با اين وجود به لطف الهي ذهن جستجوگر و قلب حساس او در تلاشي چشمگير راه خود را به سوي نور و حقانيت جاودان اسلام باز مي‏کند. او مي‏تواند نمونه جواناني باشد که تار و پود سلطه ماديگري را از هم گسسته و در مسير وصول به معرفت‏حقيقي قرار گرفته‏اند. او در اين مصاحبه طرحي از زندگي خويش را ارائه مي‏کند، به همين دليل پرسشهاي بعمل آمده از ايشان حذف و سخنان شنيدني وي با ويرايش جزيي به نظر خوانندگان گرامي مي‏رسد.

. . . شش سال است که مسلمان شده‏ام. مسلمان شدن آسان است ولي حفظ کردن آن و عمل کردن به آن دشوار است. راه طولاني است. من در کشوري کمونيستي به دنيا آمدم وبزرگ شدم. وقتي حدود 12 ساله بودم احساس فشاري روحي و رواني مي‏کردم. مي‏خواستم درباره خداوند بدانم. متاسفانه کسي نبود که به من پاسخ درستي بدهد. به چراها و پرسشهاي من، پرسشهايي که همه انسانها هنگام رشد خود دارند جوابي داده نمي‏شد. از مسيحيت پاسخي نگرفتم و به ناچار به کتابهاي مختلف پناه بردم و کم کم که بزرگتر شدم به اديان شرقي علاقه پيدا کردم و منجمله درباره اديان هندي مطالعه کردم. ولي افسردگي من از بين نمي‏رفت. همچنان مطالعه مي‏کردم تا وارد دانشگاه شدم. آنجا با مسلمانان آشنا شدم و بدين‏گونه در دنياي جديدي به رويم باز شد. بعد از مسلمان شدن با همسرم که سيد است و از مناطق شمال هند - الله آباد کشمير - است ازدواج کردم. وقتي جنگ بوسني شروع شد همسرم در جنگ شرکت کرد و بعد از آن دو سال در کرواسي به تحصيل ادامه داديم و سپس عازم ايران شديم.

خانواده من با مسلمان شدن من مخالف بودند. اين را مي‏دانستم. به همين دليل از آنها اجازه نگرفتم. لذا مشکلات زيادي برايم پيش آمد. رفتار پدر و مادرم بسيار خشن بود. در فرهنگ کمونيستي رابطه عاطفي ميان پدر و مادر و فرزندان وجود ندارد. تا به دنيا آمدن دخترم با من هيچ خوب نبودند ولي پس از آن رابطه ميان ما بهتر شد. من در هر جاي جهان باشم به ديدن آنها مي‏روم. من به آنها قول داده‏ام که به ديدارشان بروم. ولي آنها از دست من ناراحت‏بودند تا آنجا که پدرم سکته قلبي کرد و مادرم دچار نارحتي کليوي شد. آنها مي‏گفتند من چون مسلمان شدم بدبخت‏شدم و عقب رفتم. با اين وجود من از يافته خود دست‏برنمي‏داشتم و مقاومت مي‏کردم زيرا من امنيت روحي خود را پيدا کرده بودم. هميشه چيزي وجود مرا تکان مي‏داد و از درون مرا صدا مي‏زد. شايد بگوييم وجدان بود. کسي مرا فرا مي‏خواند. احساس مي‏کردم يک نفر نيستم. وقتي در جواني اين را به کسي مي‏گفتم به من مي‏خنديد و مي‏گفت ديوانه شده‏اي. ولي من هر کاري مي‏خواستم بکنم او مرا صدا مي‏زد. اگر به نداي او گوش نمي‏دادم دچار شکست مي‏شدم.

حالا خدا را شکر مي‏کنم که آرامش پيدا کرده‏ام. البته من هيچ شايستگي شيعه شدن را نداشتم. اول هم با يک مسلمان سني آشنا شدم که اهل سوريه بود ولي از اسلام حرف چنداني نزد تا اينکه با همسرم و با شيعيان لبنان آشنا شدم. حالا مسلمان شيعه شده‏ام و از اعتقاد خود دست‏بر نمي‏دارم.

وقتي دخترم به دنيا آمد مي‏خواستم براي او نامي انتخاب کنم که مرا به ياد اسلام بيندازد. چون او در روز تولد حضرت امام حسن عليه‏السلام به دنيا آمد اسم او را زينب گذاشتم تا هم به ياد اسلام باشم و هم به ياد خواهر امام حسن عليه السلام .

بايد اضافه کنم رشد اسلام در بلوک شرق تا حدود زيادي مديون رهبري امام خميني است. زماني که من مسلمان شدم بيشتر به دنبال دانستن بودم ولي بعد از اينکه ناخت‏بيشتري پيدا کردم فهميدم اگر امام خميني نبود اسلام امروز نبود. اگر امام خميني نبود حتي آنهايي که شيعه هستند مانند مسلمانان لبنان و عراق آن طور که امروز بيدار هستند، بيدار نبودند. امام خميني به اسلام جان تازه‏اي بخشيد. وجود امام خميني باعث‏شد خيليها مسلمان شوند و مسلمانان جراتي پيدا کردند که بگويند مسلمانند. مسلمانان چنين جرئتي نداشتند. من خود در آن اوايل اين موضوع را ابراز نمي‏کردم تا اينکه با شيعيان لبنان آشنا شدم. آنها از همه بيشتر جرئت داشتند و حتي عکس بزرگ امام خميني را در اتاق خود داشتند و از هيچ تهديدي نمي‏هراسيدند. در واقع امام خميني براي مسلمانان روحيه و شهامت‏به ارمغان آوردند. من اولين بار وقتي 9 ساله بودم تصوير امام خميني را از تلويزيون ديدم. البته تلويزيون از امام و ا يران چيز زيادي نمي‏گفت، فقط در بخش اخبار گاهي عکس امام را نشان مي‏دادند و خبر مختصري پخش مي‏شد. مادر بزرگم درباره امام مي‏گفت اين مرد وقتي دستش را براي مردم بالا مي‏برد يعني قدرتي دارد و يک ارتباط روحي و رواني با مردم برقرار مي‏کند. هر کسي قدرت چنين کاري را ندارد. من درباره سخنان مادربزرگم فکر مي‏کردم ولي بخوبي نمي‏توانستم آن را درک کنم. پدرم مي‏گفت نخير چنين نيست‏بلکه آمريکا مهم است. مادربزرگم مي‏گفت اين مرد [امام خميني] را ببينيد. اين مرد جهان را مي‏چرخاند. او مي‏گفت امام خميني با دست‏خود معجزه مي‏کند. او با دست تکان دادن خود مردم را راهنمايي مي‏کند. از آن پس من با مسايل ايران هر روز بيشتر آشنا شدم. در واقع کسي که امام را نمي‏شناسد زندگي را خوب نمي‏شناسد. به نظر من کسي که امام را نمي‏شناسد نمي‏تواند زندگي را بفهمد و خداوند مرا خوشبخت کرد که با شيعه‏ها آشنا شدم و شيعه شدم. هرگاه به اروپا مي‏روم بين دوستانم که بيشتر سني هستند نمي‏گويم شيعه هستم. به نظر من روح آنان خيلي رشد نمي‏کند.

حالا من در ايران هستم. ايران بهترين مکان براي امنيت روحي است البته از نظر مادي نمي‏توان ايران را با اروپا مقايسه کرد. در اوايل زندگي، در اينجا کمي سخت‏بود و گاهي احساس ناراحتي مي‏کردم; فارسي هم بلد نبودم و مشکلات متعددي داشتم. ولي در ايران از لحاظ روحي زندگي بسيار خوب است. من در اينجا درس مي‏خوانم، خانه‏داري مي‏کنم، قرآن مي‏خوانم و فکر مي‏کنم کسي که مي‏خواهد از نظر روحي و معنوي رشد کند ايران بهترين کشور دنياست. همسرم نيز هم درس مي‏خواند و هم به کار ترجمه اشتغال دارد. ما با کمبودها مي‏سازيم و اين کمبودها در برابر آسايش روحي چيزي نيست. شايد اگر من و همسرم از يک کشور اروپاي غربي بوديم نمي‏توانستيم با اين شرايط بسازيم. ولي ما خيلي طالب رفاه نيستيم و من کلا سعي مي‏کنم خيلي سخت نگيرم.

سايت حوزه نت

مسلمان شدن خاورشناس مجارستاني دکتر عبدالکريم جرمانوس

1. دکتر عبدالکريم جرمانوس يک خاورشناس معروف اهل مجارستان است و دانشمندي است که شهرت جهاني دارد. در بين دو جنگ جهاني از هندوستان ديدار کرد و مدتي هم با دانشگاه« شانتي ناکتنِ » «تاگور» مرتبط بود. بعدها به جامعه ملي دهلي آمد و همين جا بود که اسلام را پذيرفت.

دکتر جرمانوس يک زبان شناس است و بر زبان و ادبيات ترکي مسلّط است و از طريق مطالعات خاورشناسانه بود که به اسلام هجرت کرد. در حال حاضر دکتر عبدالکريم جرمانوس به عنوان استاد و رييس دانشکده مطالعات اسلامي و خاورشناسي در دانشگاه بوداپست مجارستان مشغول به فعاليت است.

2. يک بعدازظهر باراني در دوره نوجواني ام بود که داشتم يک مطلب مفصل را به دقت مطالعه مي کردم. مسايل روزمره که با رويا وخيالات مخلوط شده بود، توضيحاتي درباره سرزمينهاي دوردست که هر صفحه اين توضيحات متفاوت بودند. صفحات را با بي اعتنايي مرور مي کردم تا اينکه يک صفحه نظرم را به خود جلب کرد. تصوير، خانه هايي را با سقف هاي مسطح نشان مي داد که از گوشه و کنار آن مناره ها و گنبدهايي در آسمان تيره که با نور هلال ماه روشن شده بود، سر بلند کرده بودند. سايه مرداني که بر روي سقف خانه ها با رداهاي عجيب و غريب چمباتمه زده بودند به خطوط مبهمي کشيده شده بود. آن تصوير خيال مرا به خود مشغول کرد. اين تصوير بسيار از مناظر معمول اروپايي متفاوت بود: يک منظره شرقي، جايي در شرق عربي و يک قصه گو که داستانهاي شگفتش را براي جمعيت رداپوش تعريف مي کرد. خيلي واقع گرايانه بود که من در تخيّل خودم مي توانستم صداي دلپذير او را که ما را سرگرم مي کرد بشنوم. آري ما را يعني مستمعين عرب و يک دانش آموز16 ساله که در يک صندلي راحتي در مجارستان نشسته است. اشتياق مقاومت ناپذيري را براي شناختن نوري که در آن تصوير با ظلمت مبارزه مي کرد در خودم احساس کردم. شروع به يادگرفتن زبان ترکي کردم. خيلي زود برايم واضح شد که زبان ادبي ترکي تنها تعداد اندکي از لغات ترکي را در بر دارد. عرصه نظم را فارسي و عرصه نثر را اجزاء ادبيات عرب غنا بخشيده اند. تلاش کردم که در بر هر سه احاطه پيدا کنم تا بتوانم به دنياي روحاني اي وارد شوم که چنان نور پرتشعشعي را بر انسانيت مي تابانيد.

3. در طول يکي از تعطيلات تابستاني اين فرصت برايم فراهم شد که سفري داشته باشم به «بوسني» که نزديک ترين کشور در مجاورت کشور ما بود که فرهنگي شرقي داشت. همين که در يک هتل مستقر شدم به سرعت براي ديدن مسلماناني که در آنجا زندگي مي کردند حرکت کردم. زبان ترکي آنها که با الفباي پيچيده عربي نوشته مي شد برايم آنچنان غيرقابل فهم بود که گويي تنها با زبان اشاره چيزهايي را به من مي فهماندند. شب بود و در خيابان هايي که کمي روشن بودند، زود يک کافه محقر پيدا کردم که در آنجا بر روي نيمکت هاي حصيري دو بوسنيايي داشتند از وقتشان لذت مي بردند. آنها شلوارهاي سنتي بادکرده شان را که با يک کمربند پهن روي کمر مي ايستاد پوشيده بودند و زير آن هم خنجر گذاشته بودند. پوشش سر و لباس غير معمول آنها به من احساس خشونت را القا کرد. در حاليکه قلبم به شدت مي تپيد وارد قهوه خانه شدم و با اضطراب در يک گوشه پرت قهوه خانه نشستم. بوسنيايي ها با چشماني کنجکاو به من نگاه مي کردند و من همانجا همه داستانهاي وحشتناکي را که در کتابهاي تعصب آميز درباره نابردباري مسلمانان خوانده بودم به ياد آوردم. متوجه شدم که آنها داشتند بين خودشان نجوا مي کردند و موضوع اين نجواها هم حضور غير منتظره من بود. تصورات بچه گانه ام در حال ترس و وحشت من زبانه کشيد. قطعاً آنها قصد داشتند خنجرهايشان را بر يک کافر فرودآورند که بدون دعوت وارد مکان آنها شده است. آرزو کردم که به سلامت از آن محيط پرتهديد بيرون بروم، اما جرأت نداشتم جم بخورم.

4. چند لحظه گذشت و قهوه چي يک فنجان قهوه خوشبو برايم آورد و به آن گروه از مردان هولناک اشاره کرد. من چهره ترسانم را به سوي آنها گرداندم و همان لحظه يکي از آنها به آرامي و با لبخند به من سلام کرد. با دو دلي با لب هاي لرزانم لبخندي زورکي زدم. دشمنان خيالي به آرامي برخاستند و به ميز من نزديک شدند. قلبم از من پرسيد" حال چه کنم آيا مرا از قهوه خانه بيرون مي اندازند؟" براي بار دوم به من سلام کردند و دور من نشستند. يکي از آنها به من سيگاري تعارف کرد و من در نور سوسوي آتش آن سيگار متوجه شدم که جلوه جنگي و خشن آنها روح مهمان نوازشان را مخفي کرده است. همه توانم را جمع کردم و با ترکي دست و پاشکسته اي که بلد بودم به آنها جواب دادم. اين کار مانند يک چوب جادو عمل کرد. چهره آنها با حالت دوستانه اي که بيشتر به مهرباني مي مانست درخشيد.... به جاي خصومت مرا به خانه هايشان دعوت کردند و به جاي خنجرهايي که به اشتباه انتظار آن را مي کشيدم، کرم و سخاوت آنها را ديدم. اين اولين برخورد شخصي من با مسلمانان بود.

5. سال هايي گذشت و در اين سال ها اتفاقات و مسافرت هاي متعددي برايم پيش آمد و مطالعات مختلفي هم داشتم که هريک چشم اندازهاي تازه اي در برابر ديدگانم قرار دادند. من از همه کشورهاي اروپايي گذر کرده ام. در دانشگاه « کنستانتينوپل» تحصيل کرده ام، شگفتي هاي تاريخي آسياي صغير و سوريه را ديده و تحسين کرده ام. زبانهاي ترکي، فارسي و عربي را آموخته ام و کرسي استادي مطالعات اسلامي را در دانشگاه «بوداپست» به دست آورده ام. همه دانش هاي خشک و قابل لمسي که در طي قرون جمع شده بود، همه هزاران صفحه کتابهاي آموزشي که با چشماني مشتاق آنها را مي خواندم و مطالعه مي کردم اما هنوز روحم تشنه بود. من سررشته طناب« آريادن»[1] را در کتابهايي که مي آموختم پيدا کردم اما دوست داشتم در باغ هميشه سبز تجربه ديني[2] باقي بمانم.

6. مغز و عقلم قانع شده بود اما روحم تشنه مانده بود. بايد خودم را از بخش زيادي از مطالبي که آموخته بودم خلاص مي کردم تا آن را مجدد از راه تجربه دروني به دست آورم، علمي که در کوره آتش رنجها شريف گردد، همانند آهن خام که بر اثر درد ناشي از سرماي ناگهاني [پس از حرارت بالا] به فولاد انعطاف پذير و سخت بدل مي شود.

7. يک شب محمد رسول خدا (ص) در برابرم ظاهر شد. ريش بلند او با حنا خضاب شده بود، ردا و عباي او ساده اما بسيار نفيس بود که بوي خوشي از آنها به مشام مي رسيد. چشم هاي او به جرقه پرفروغي مي درخشيد و او مرا با صدايي مردانه خطاب کرد و گفت:" چرا نگراني، راه راست در برابر توست که همانند سطح زمين گسترده و امن است، با گامهاي مطمئن و با نيروي ايمان، در آن مسيرحرکت کن".

8. در رؤياي پر التهابم به زبان عربي گفتم:" اي فرستاده خدا، اين راه براي شما آسان است، شما که فراتر[از اين عوالم] هستيد، شما که بر دشمناني چيره گشته ايد که هنگامي که هدايت آسماني، شما را در ابتداي مسيرتان قرار داد با شما ستيزه کردند، و تلاش هاي شما با افتخار و عظمت ارج نهاده شده است. اما من بايد هنوز تجربه کنم و چه کسي مي داند که چه وقت مي توانم آرام باشم؟"

9. او نگاه تندي به من کرد و به فکر فرو رفت اما پس از چند لحظه دوباره صحبت کرد. عربي سخن گفتن او آنچنان واضح بود که هر کلمه اش مانند زنگي نقره اي بود که به صدا درمي آيد. اين نوع لحن پيامبرانه که مشتمل بود بر فرمان الهي اکنون بر سينه ام مانند باري کمرشکن سنگيني مي کرد:او فرمود:" الم نجعل الارض مهادا، آيا ما زمين را همانند گهواره اي قرار نداديم و کوهها را همچون ميخ هايي محکم کننده نساختيم و شما را زوج زوج خلق کرديم و خواب را مايه آرامش شما قرار داديم...!" من با ناله اي دردناک گفتم:" من نمي توانم بخوابم، من نمي توانم معماهاي رمزآلودي را که با پرده هايي غيرقابل نفوذ پوشيده شده اند حل کنم، کمکم کن، محمد! اي رسول خدا کمکم کن."

10. بغض بريده بريده بي اماني از گلويم ترکيد. با حال خفگي زير فشار اين خواب، غمناک و بي قرار شدم. از خشم و غضب پيامبر ترسيدم. بعد احساس کردم که گويي در[دره] عميقي فرورفته ام... و ناگهان بيدار شدم. نبضم در شقيقه سرم مي کوبيد، بدنم خيس عرق بود و همه اندام بدنم درد مي کرد. سکوت مرگباري مرا فراگرفت و احساس غصه و تنهايي زيادي مي کردم.

11. جمعه پس از آن مسجد جمعه شهر دهلي که بسيار بزرگ است شاهد صحنه نادر و عجيبي بود. يک غريبه موبور با صورتي رنگ پريده که افراد مسن تر همراهش بودند راه خود را با فشار دستانش باز مي کرد و از ميان انبوه جمعيت مؤمنين که هر لحظه هم بيشتر مي شدند پيش مي رفت. من يک لباس هندي پوشيده بودم و بر سرم يک کلاه رامپوري گذاشته بودم و بر روي سينه ام فرمانهاي ترکي را که سلاطين گذشته به من هديه داده بودند سنجاق کرده بودم. مؤمنين به من با حال تعجب و شگفتي نگاه مي کردند. گروه کوچک ما به طور يکنواخت به سمت منبر پيش مي رفت. اطراف منبر را افراد دانشمند و افراد مسن محترم گرفته بودند. آنها با سلام بلندي به استقبال من آمدند. من نزديک منبر نشستم و به قسمت جلويي مسجد که به زيبايي تزيين شده بود خيره شدم. در راهروي مياني آن زنبورهاي وحشي کندوي خود را ساخته بودند و بدون هيچ مزاحمتي به آنجا نقل مکان کرده بودند.

12. ناگهان صداي اذان بلند شد و مؤذن ها که در نقاط مختلف محوطه ايستاده بودند صداي خود را به دورترين گوشه هاي مسجد مي رساندند. حدود چهارهزار مرد با اين فرمان همانند سربازهاي [يک لشکر] ايستادند در صفهايي به هم فشرده با هم جمع شدند و با توجهي عميق نماز را اقامه کردند. من هم يکي در ميان آنها. لحظه با شکوهي بود. پس از اينکه خطبه ها به پايان رسيد،« عبدالحي » دست مرا گرفت و مرا به سوي منبر هدايت کرد. مجبور بودم با احتياط قدم بردارم تا پايم را روي کساني که نشسته بودند نگذارم. رويداد بزرگي اتفاق افتاده بود. من بر روي پله هاي منبر ايستادم. توده انبوهي از مردم شروع به حرکت کردند. هزار سر عمامه پوش مانند چمنزاري پرگل بودند که با کنجکاوي در مورد من زمزمه مي کردند. علمايي با ريش هاي خاکستري دور من حلقه زدند و با نگاههاي تشويق آميزشان مرا نوازش مي کردند. آنها ثبات و استحکامي غيرمعمولي را به من القا مي کردند و بدون تب و ترس من تا پله هفتم منبر بالا رفتم. از آن بالا جمعيت بي پايان را برانداز کردم، جمعيتي که همانند يک درياي خروشان پايين تر از من با موجهايش مي خروشيد. آنها که عقب تر ايستاده بودند گردن هايشان را به سوي من مي کشيدند و اينها باعث مي شد که همه محوطه در حال تحرّک به نظر بيايد. يک نفر که نزديک به من بود گفت:" ماشاءالله" و نگاههاي گرم و مهربان از چشمان آنها به من حرارت مي تابانيد.

13. به زبان عربي صحبت را آغاز کردم:" أيها السادات الکرام (اي سروران گرانقدر)...من اهل سرزميني دور هستم و به اينجا آمده ام تا دانشي را که در خانه نمي توانستم به دست آورم اينجا کسب کنم. من به خاطر آنچه به من الهام شده است به اينجا آمده ام و شما به نداي من پاسخ داديد." سپس صحبتم را ادامه دادم و درباره نقشي که اسلام در تاريخ جهان ايفا کرده است و درباره معجزه اي که خدا به واسطه پيامبرش ظاهر کرده سخن گفتم. درباره عقب ماندگي و انحطاط مسلمين عصر ما و راههايي که از آن طريق مي توان مجدداً پيشرفت و تعالي را کسب کرد نيز صحبت کردم. اين حرف يک مسلمان است که مي گويد همه چيز بستگي به اراده خدا دارد اما قرآن مجيد مي فرمايد که "خدا شرايط مردمان را تغيير نمي دهد مگر آنکه آنها خود تغيير کنند." من سخنان خود را بر مبناي اين عبارت قرآني قرار دادم و با تجليل از زندگي مخلصانه و نبرد در مقابل شرارت و تباهي سخنانم را خاتمه دادم.

14. پس از آن نشستم. از جوّي که به واسطه جاذبه صحبت هايم براي خودم ايجاد شده بود با فرياد « الله اکبر» که از همه گوشه و کنار مسجد بلند بود بيرون آمدم. هيجان آنها بسيار زياد بود و من ديگر چيز زيادي را به ياد نمي آورم جز اينکه «اَسلام» مرا از بالاي منبر صدا کرد و بازوي مرا گرفت و به بيرون مسجد کشيد. و از او پرسيدم:" چرا اينقدر عجله داري؟"

15. افرادي در برابرم مي ايستادند و مرا به آغوش مي کشيدند. افراد فقير و رنجديده با چشماني ملتمس به من مي نگريستند. آنها مي خواستند که برايشان دعا کنم و مي خواستند سر مرا ببوسند. من فرياد زدم"خدايا نگذار که اين ارواح پاک مرا بالاي سر خود بلند کنند. من يک کرم در ميان کرم هاي روي زمينم که در برابر نور سرگردان شده ام، من به ناتواني همه مخلوقات بيچاره ديگرهستم." اميدها و افسوس هاي آن مردم بي گناه مرا طوري شرمنده کرد که گويي خيانت کرده ام يا دزدي کرده ام. چه بار وحشتناکي است، باري که بر دوش سياستمداراني قرار مي گيرد که مردم به آنها اعتماد مي کنند. کساني که مردم اميد کمک و ياري از آنها دارند و آنها را بهتر از خودشان مي پندارند.

16. «اَسلام» مرا از آغوش هاي برادران تازه ام آزاد کرد، مرا در يک درشکه هندي انداخت و به خانه رساند. روزهاي بعد مردم جمع مي شدند و به من تبريک مي گفتند و من آنقدر در روح خود از محبت آنها گرما و روحيه و انرژي ذخيره کرده ام که به نظرم تا آخر عمر برايم کافي است.


--------------------------------------------------------------------------------
پاورقي
[1] در افسانه هاي يونان آريادن، دختر مينوس (پادشاه جزيره اي در درياي مديترانه به نام کريت) و پاسيفا که به تيسوس طنابي را داد که او با آن توانست از شرايط سختي که مينوتار (جانوري که نيمي گاو و نيمي انسان بود) برايش ايجاد کرده بود، نجات پيدا کند.

[2] « Religious experience» را در فارسي همان «تجربه ديني» ترجمه کرده اند که به معني احساس عوالم ماوراء ماده و نيز به معناي شهود است.

سايت تبيان

«محمد اكويا» در امريكا استاد دانشگاه است؛ او پس از اسلام آوردن اسمش را «محمد» گذاشته است. جالب اينكه او به خاطر حجاب يكي از دانشجويان مسلمانش، به اسلام گرويده است. نه تنها او بلكه سه نفر ديگر از استادان دانشگاه و چهار نفر از دانشجويان دانشگاهي كه او در آنجا تدريس مي‌كند به خاطر اتفاقي كه براي اين دانشجوي مسلمان افتاده،

مسلمان شده و در حال حاضر خودشان جزو داعيان به سوي دين اسلام هستند.

محمد اكويا در اين مورد مي‌گويد: چهار سال پيش در دانشگاه ما اتفاقي افتاد كه تا مدتها آثار آن ادامه داشت. جريان از اين قرار بود كه يك دانشجوي مسلمان امريكايي به دانشگاه ما آمد. تا اينجاي كار هيچ مشكلي وجود نداشت. اما در دانشگاه ما، استادي وجود داشت كه شديداً از اسلام متنفر بود و آن چنان از دين اسلام اظهار نفرت مي‌كرد كه اگر ما با او هم‌صدا نمي‌شديم مورد انتقاد شديد او قرار مي‌گرفتيم. حالا خودتان حدس بزنيد كه چنين استادي در دانشگاه ما باشد و يك دانشجوي مسلمان سر كلاس او حاضر شود و شعائر ديني‌اش را بي‌اعتنا به اين جو انجام د‌هد.
استاد مذكور از هر كاري كه كينه‌اش را نسبت به اسلام نشان دهد دريغ نمي‌كرد. اما آن دانشجو با صبر و حوصله جواب او را مي‌داد. وي كه از حوصلة اين دانشجو به تنگ آمده بود با دستكاري كردن در نمرات پايان ترم، از او انتقام مي‌گرفت. بعضي مواقع آن چنان تحقيقهاي مشكلي به او محول مي‌كرد كه او مستأصل مي‌شد. بالاخره صبر و تحمل آن دانشجو به سر رسيد و او تصميم گرفت براي اينكه از اين مشكل رهايي يابد به رئيس دانشگاه شكايت كند. مديريت دانشگاه براي اينكه عدالت را رعايت كرده باشد و از نظرات دو طرف آگاه شود، جلسه‌اي تشكيل داد تا آن دو در حضور اعضاي هئيت مديره و اساتيد دانشگاه به دفاع از خود بپردازند.
از آنجايي كه براي اولين بار بود كه در دانشگاه چنين اتفاقي مي‌افتاد، ما خيلي علاقه‌مند بوديم سرانجام اين كشمكش را ببينيم. تمام اعضاي هئيت مديره و اساتيد در اين جلسه شركت كردند. ما به عنوان ناظر حضور داشتيم.
ابتدا آن دختر دانشجوي مسلمان به دفاع از خود پرداخت؛ او گفت: اين استاد نسبت به دين من كينه دارد و به خاطر اين كينه‌توزي حقوق علمي مرا زير پا مي‌گذارد. او مثالهاي زيادي آورد و در آخر از چند نفر هم‌ترمش خواست كه در اين مورد شهادت دهند. خوب كساني هم بودند كه با او همدردي مي‌كردند و فارغ از اختلافات ديني‌اي كه با او داشتند، بر عليه آن استاد شهادت دادند.
سپس استاد مذكور به جايگاه رفت تا از خود دفاع كند، اما چون كم آورده بود و حرفي براي گفتن نداشت، در حضور همه به ناسزاگويي به دين اسلام و مسلمانان پرداخت.
اما اين بار آن دانشجو تاب نياورد و از جا برخاست و اجازه خواست تا از دينش دفاع كند. او شيوا و جذاب سخن مي‌گفت؛ با تسلط از ويژگي‌هاي دين اسلام صحبت ‌كرد؛ سخنان او آنقدر براي ما جالب بود كه همه را مجذوب خود كرده بود. هر وقت مطلبي را متوجه نمي‌شديم سخنش را قطع ‌كرده و از او سؤال مي‌كرديم، و او با طيب خاطر توضيح مي‌داد.
او گفت كه حجاب و روسري كه در اين مدت باعث مشكلاتي براي او شده خيلي برايش اهميت دارد! زيرا در اسلام زن بايد حجاب داشته باشد تا مردان نامحرم و بيگانه زينتها و زيبايي‌هاي او را نبينند و امنيت اجتماعي او دچار خدشه نشود.
استاد مذكور با ديدن اين وضع، تاب نياورد و با عصبانيت از جلسه خارج شد. در آخر آن دانشجو جزوه‌اي را بين ما تقسيم كرد كه عنوانش اين بود: «اسلام براي من چه معني‌اي دارد!» در ضمن عللي را كه باعث شده بود او به دين اسلام روي بياورد، در آن جزوه قيد كرده بود.
در اين جلسه هيچ بيانيه‌اي به نفع هيچ يك از طرفين صادر نشد. اما آن دختر در پايان سخنانش گفت: من آمده‌ بودم تا بتوانم از دين و حقوق تحصيلي‌ام دفاع كنم.
ما به عنوان هيئت علمي دانشگاه از ثابت‌قدمي و اعتماد به نفس او شگفت‌زده شده بوديم و هرگز فكر نمي‌كرديم كه دانشجويي براي دفاع از دينش اين‌چنين محكم بايستد.
اين موضوع بازتاب وسيعي در دانشگاه و بين دانشجويان داشت. من خيلي تحت تأثير قرار گرفته و شيفتگي خاصي به دين اسلام پيدا كردم، و بي‌صبرانه براي آشنايي بيشتر با اين دين تلاش مي‌كردم. بعد از چند ماه به اسلام گرويدم كه بلافاصله دو استاد ديگر دانشگاه و چهار نفر از دانشجويان نيز به من پيوستند و مسلمان شدند.
ما اينك گروهي براي تبليغ دين اسلام تشكيل داده‌ايم و توانسته‌ايم چند نفر ديگر از اساتيد دانشگاه را به سوي خود جلب كنيم كه ان‌شاء‌الله تا چند وقت ديگر خبر اسلام آوردن آنها در دانشگاه خواهد پيچيد.

منبع: http://www.islamtape.com/

سايت انديشه سبز

تازه مسلمان كانادايي: بالاخره با حجاب مي شوم

اين بار درمحيط گفتگوي ياهو (Yahoo Chat)، جايي كه بيش از هر چيز بيابان مجازي دل ها و ذهن هاي سرگردان است، با كسي آشنا شدم كه سرگرداني هاي زيادي را پشت سر گذاشته و به اسلام روي آورده بود. اين بانوي تازه مسلمان كانادايي از آن رو با ديگران تفاوت داشت

كه در كشمكش دشواري هاي دينداري در سرزمين غرب، به ثبات كامل و لازم نرسيده بود و هنوز جستجو مي كرد. اين چت غيرمتعارف را بخوانيد و برايش دعا كنيد.
سلام.
سلام. چطوري؟
خوبم، ممنون. تو چطوري؟
من هم خوبم، متشكرم. شما؟
احمد، ٣٠ ساله، مذكر، ايراني. شما؟
برندي (Brandy)، ٣٣ ساله از كانادا.
توي كانادا ايراني زياد هست، درسته؟
ايراني، عراقي، لبناني، فلسطيني، اسرائيلي.
پس فرهنگ هاي مختلفي اونجا پيدا مي شه.
بله، خيلي زياد. من در ايالت «اونتاريو» زندگي مي كنم. در اين منطقه شهري به نام «تورنتو» هست كه فرهنگ هاي مختلف در محله هاي مخصوص به خودشون زندگي مي كنند. يه محله مال چيني هاست به نام China Town. عرب ها، يهودي ها و بقيه هم معمولا در يه نقطه خاص متمركزند. هر چيزي كه خواسته باشي در تورنتو پيدا مي شه.
تو هم اونجا زندگي مي كني؟
نه، من تو يه شهر كوچيك زندگي مي كنم كه حدود ٤٥ دقيقه با تورنتو فاصله داره. ولي اينجا هم مسلمونا (اعراب) زيادي زندگي مي كنن. يه ايراني هم مي شناسم كه پيتزافروشي داره. و يه عراقي كه اون هم غذاهاي سنتي خاورميانه رو مي فروشه.
خب، تو جزو كدوم يكي از اين گروه ها هستي؟
از چه نظر؟ دين؟ نژاد؟ چي؟
از همه نظر.
من متولد و بزرگ شده كانادا هستم. كاتوليك بودم و حالا مسلمون شده ام.
چه جالب! من هم مسلمونم.
خوبه.
و با يكي از خواهران مسلمان (Muslimah) تورنتو آشنا هستم كه يه سايت براي تازه مسلمانان راه اندازي كرده.
جدي مي گي؟ آدرس سايتش چيه؟ من هم عضو يكي از اين سايت ها هستم.
www.revertmuslims.comسايت خيلي پرباريه.
حتما بهش سرمي زنم.
من با خواهر«جنته» مدير اين سايت، دو بار مصاحبه و توي روزنامه چاپ كرده ام.
خيلي خوبه.
ممكنه توضيح بدي چطور مسلمون شدي؟ اگه بشه، همين سؤال و جواب ها رو هم ترجمه و چاپ مي كنم.
حتماً. حدود ٩ سال پيش با يه مرد مسلمان آشنا شدم. با هم ارتباط داشتيم و كم كم او درباره اسلام چيزهايي به من گفت. بعد، با يكي از رفقاش كه از لبنان اومده بود، آشنا شدم و پس از مدتي تصميم گرفتيم با هم ازدواج كنيم. بعد از ازدواج بيشتر به اسلام علاقه مند شدم و بالاخره در سال ٢٠٠٠ شهادتين رو گفتم. از اون موقع، هنوز دارم درباره اسلام چيز ياد مي گيرم.
با وجود اون همه تبليغات ضداسلامي در رسانه ها، چطور شد كه يه دختر كاتوليك با يه مرد مسلمون ارتباط برقرار كرد؟
خب، من آدم آزادانديشي هستم و دوست دارم درباره همه فرهنگ ها، اديان و نژادهاي مختلف آگاهي داشته باشم. هيچ وقت عليه كسي تعصب نداشته ام. پدرم با چنان تعصبي تربيتم كرد كه اصلا دوست نداشتم مثل اون بشم، چون پيامدهاي منفي تعصب رو مي ديدم.
پدر و مادرت مذهبي هستند؟
نه، اصلا. ولي وقتي مسلمون شدم، انگار كه روي همه عقايد اونها پا گذاشتم. بعد از اون، دو سال تمام با من حرف نزدند.
چطور اين خلأ رو پر كردي؟
منظورت جدايي از پدر و مادره؟ اون قدرها مشكل نبود، چون قبل از اون هم با هم صميمي نبوديم. اونا هميشه برادر و خواهر ناتني ام رو بيشتر از من دوست داشتند. الآنش هم همين جوريه. به خاطر همين رفتار اوناست كه من اين جوري بار اومدم: مستقل و با اعتماد به نفس. اونا توي يه شهر ديگه زندگي مي كنن، خيلي كم به من تلفن مي زنن و اصلا به ديدنم نميان. ولي عيبي نداره. الحمدلله! تنم سالمه و يه پسر ناز دارم.
ماشاء الله!
ممنون.
تا حالا سعي كردي اين ارتباط رو درست كني؟
بارها و بارها، ولي نشده. فقط از اين متأسفم كه نمي تونن كسي رو كه دلشون براش تنگ شده ببينن. منظورم نوه شونه، نه خودم. براشون دعا مي كنم، هر چند مسلمان نيستن. شايد يه روزي، تا كار از كار نگذشته، اونا هم نور رو ببينن.
ان شاء الله!
من هم هر روز همينو مي گم. خب، تو از خودت بگو. مجردي يا متأهل؟
من متأهلم و يه خانوم خيلي خوب دارم.
اين خيلي مهمه.
بله. درسته.
تو كه زن داري چرا داري چت مي كني؟
خب الان خانومم خونه نيست و براي ديدن پدر و مادرش به روستا رفته. منم قراره چند روز ديگه برم. به علاوه منم به فرهنگاي مختلف علاقه دارم؛ به خصوص تازه مسلمانان خيلي براي من جالبن. الآن هم با تازه مسلماناني از آمريكا، انگليس، كانادا، استراليا و سوئد ارتباط دارم. جالب اين كه تا جايي كه من ديدم، بيشتر تازه مسلمانان، خانم هستن.
به نظر من به خاطر اينه كه مردان مسلمان، اسلام رو به اونا معرفي مي كنن. ازدواج با مسلمانان عامل مهميه.
خب، حالا از حجاب بگو. حجاب روچطور قبول كردي؟
دو سال پيش حجاب گذاشتم، ١١ ماه با حجاب بودم و بعد برش داشتم. اينجا تبعيض عليه زنان باحجاب وحشتناكه! من هم اون قدر قدرت نداشتم كه حجابمو حفظ كنم. ان شاء الله بالاخره يه روزي دوباره با حجاب مي شم. يكي از دوستان لبناني ام هم به دليل همين تبعيض حجابشو كنار گذاشت. آخه ما دو نفر خيلي اجتماعي هستيم و نگه داشتن حجاب برامون سخت بود. اكثر زنان مسلمان شهرما سركار نمي رن و زياد در اجتماع ظاهر نمي شن. اونا فقط با خودشون رفت و آمد دارن. ما بيشتر اونا رو در مراسمي مثل افطاري يا اعياد مي بينيم.
مي شه درباره اين تبعيضي كه گفتي بيشتر توضيح بدي؟
مثلا وقتي منو باحجاب مي بينن، جلوي روي خودم ازم بدگويي مي كنن و فكر مي كنن كه من عربم و حرفاشونو نمي فهمم. مردم توي صف كنارم نمي ايستند. اگه بهم تنه بزنن، حتي يه معذرت خواهي كوچيك هم نمي كنن. چپ چپ نگاهم مي كنن. يه بار كه توي فروشگاه از كارمند اونجا كمك خواستم، جوري نگاهم كرد كه انگار طاعون دارم و اگه وظيفه ش نبود، اصلا كمكم نمي كرد. وقتي با حجاب شدم، محل كارم رو عوض كردم و يه جاي ديگه درخواست كار دادم. با اين كه همه شرايط اون كار رو دارا بودم و مصاحبه دادم، ولي ديگه ازشون خبري نشد. مطمئنم كه به خاطر حجاب ردم كردند. همون اولي كه براي مصاحبه رفتم، خودم متوجه شدم، چون مسئولان مصاحبه تا چشمشون به من افتاد، اخم كردن و غر و لند كردن. يه جوري بهم نگاه مي كردن انگار كه من بهشون توهين كردم. يه بار يه نفر با اشاره به روسري ام، بهم گفت «جا حوله اي!» و من خيلي بهم برخورد.
شرايط خيلي سختيه. ان شاء الله خدا كمكت كنه!
خيلي سخت. با امام جماعت مسجد صحبت كردم، ولي او در نهايت بهم گفت: «هر جور ميل خودته. خودت بايد تصميم بگيري». ولي من اين جوابو ازش نمي خواستم؛ مي خواستم يه چيزي بگه كه دلم آروم بشه. به خاطر همين ديگه نتونستم تحمل كنم و حجابو كنار گذاشتم.
مي خواي چند كلمه هم از من بشنوي؟
حتما. حالا كه تو اين شرايط قرار گرفتم، دوست دارم بشنوم.
مي دوني كه حجاب در دين ما واجبه و اگه ما به حرف خدا گوش كنيم، اون از راه هاي ديگه كمكمون مي كنه...
مي دونم، ولي هنوز اون قدرت و شجاعت لازمو ندارم.
مثلا اگه با داشتن حجاب، نتوني كار گير بياري و واقعا به اون كار نياز داشته باشي، ولي بازهم به حرف خدا گوش كني، خدا خودش يه كار ديگه برات فراهم مي كنه.
بله، مي دونم. البته الآن سركار مي رم و اين شغل رو همون وقتي كه حجاب داشتم پيدا كردم. ولي به دلايلي كه گفتم نتونستم حجابمو نگه دارم. من وضعيت سختي دارم. با همسرم متاركه كرديم و الآن با پسرم تنها زندگي مي كنم. ولي مي دونم كه هيچ عذر و بهانه اي پذيرفته نيست. ان شاءالله خدا منو ببخشه!
ان شاء الله! پيشنهاد مي كنم به همون سايت سر بزن.
الآن اونجام.
در تالار گفتگوي اونجا، بحث هاي زياد و مفيدي درباره حجاب شده كه به دردت مي خوره.
ممنون.
من در مشهد زندگي مي كنم، شهر امام رضا عليه السلام. برات دعا مي كنم. ان شاء الله خدا شجاعت اطاعت صد در صدو بهت بده!
خيلي ممنون. ان شاء الله! تو حج رفتي؟
يه بار دوران دانشجويي عمره رفتم. تو چطور؟
نه، هنوز نصيبم نشده. من اين توفيقو داشتم كه با اسلام آشنا بشم و هنوز هم به يادگيري ام ادامه مي دم.
كجاي اسلام از همه برات زيباتر و جذاب تر بود؟
اين كه برخلاف تصور اكثر مردم غرب، اسلام دين صلح و صفا و زيباييه. اين كه همه مسلمانان بايد با همديگه مثل خواهر و برادر رفتار كنن. خب، من بايد برم نماز عشا بخونم. اونجا ساعت چنده؟
4:35 صبح. من تازه نماز صبحمو خوندم. التماس دعا.
حتما. شايد بازم با هم چت كنيم. از قوت قلبي كه بهم دادي متشكرم.

مسلمان شدن خبرنگار ارگوئه‌اي در مراسم سالگرد حضرت امام خميني(ره)

خبرنگار روزنامه ال ناسیونال اروگوئه که سال گذشته برای پوشش مراسم ارتحال امام به تهران سفر کرده بود، به دین اسلام گروید.

آقای «خولیو سزار مارتین» خبرنگار اروگوئه ای روزنامه ال ناسیونال، تحت تأثیر جو معنوی مراسم سالگرد امام خمینی (ره) به اسلام علاقمند شد. وی سپس با سفر به شهر مقدس قم و مطالعه بیشتر به دین مبین اسلام مشرف گردید.


مارتین پس از بازگشت به اروگوئه، با ارسال نامه ای به وزارت امور خارجه کشورمان این تشرف را رسماً اعلام کرد.

خبرگزاري اخبار شيعيان

...من به كمك شما احتياجى ندارم‏...

مصاحبه از فاطمه طوسي ياس: ضمن عرض سلام و تشكر از اين كه دعوت ما را پذيرفتيد، لطفا خودتان را براى خوانندگان ما معرفى نماييد و چگونگى تشرفتان به دين مبين اسلام و مذهب تشيع را بيان بفرماييد .

من «رشيده حنيف‏» ، اهل تورنتوى كانادا هستم و در رشته‏ى هنرهاى زيبا رتبه‏ى اول را كسب كردم . رشته‏ى تخصصى من تاريخ و نقاشى است و هم چنين رتبه‏ى اول در رشته‏ى دبيرى و معلمى را در اختيار دارم . من در يك خانواده‏ى مسيحى معتقد، به دنيا آمدم و پدرم يك كشيش بود، پدر و مادرم چهارده فرزند داشتند كه من آخرين فرزندشان بودم .

تقريبا 17 سال پيش با همسرم آشنا شدم . در آن زمان هر دوى ما در دانشگاه تحصيل مى‏كرديم . ما هر دو دانشجو و عضو سازمان‏هاى مذهبى بوديم . شوهرم مسلمان بود و من مسيحى . دفتر گروه‏هاى مذهبى ما در يك مكان بود و در نتيجه يك روز در دفتر هم‏ديگر را ملاقات كرديم و در مورد مذهبمان با يك‏ديگر صحبت كرديم . يك روز در مورد باورها و اعتقادات مسيحيان از من سؤالاتى پرسيدند كه من هيچ پاسخ مناسبى براى آن‏ها نداشتم . از آن به بعد بود كه من شروع به تحقيق و بررسى عميق مذهب خود كردم و با مسايل بسيارى برخورد كردم كه براى من هيچ معنا و مفهومى نداشت . در اين ميان به اسلام نيز علاقه‏مند شدم و شروع به تحقيق در مورد دين اسلام كردم و دريافتم كه اسلام هيچ تضادى با مسيحيت ندارد، بلكه اين دو داراى ريشه‏هاى مشتركى هستند، اما دين اسلام تداوم يافت، در حالى كه مسيحيت متوقف شده است، چون اسلام دين كامل‏ترى است . پس از مدتى تصميم گرفتم كه مسلمان شوم .

در آن هنگام مسلمان شدن براى من بسيار سخت‏بود، چون در كانادا زنان مسلمان و باحجاب بسيار كم بودند و من سخت احساس تنهايى مى‏كردم، ولى هنگامى كه نماز مى‏خواندم، مى‏دانستم كه در همين زمان مسلمانان در همه جاى دنيا مشغول نماز هستند و خداوند را عبادت مى‏كنند; اين احساس به من آرامش مى‏داد .

ياس: خانم حنيف از چگونگى ازدواجتان و هم چنين زندگى خانوادگى خود براى ما صحبت كنيد .

كمى پس از مسلمان شدن من، تصميم گرفتيم كه با هم ازدواج كنيم . تغيير مذهب من و تصميم براى ازدواج با يك شخص مسلمان، براى خانواده‏ام بسيار سخت‏بود . آن‏ها مسيحيان بسيار معتقدى بودند و احساس مى‏كردند كه من گمراه شدم .

يكى از برادرانم به من گفت: «اگر شما با يك شخص مسلمان ازدواج كنى، ما هم به تو كمك مالى نمى‏كنيم‏» . من هم گفتم: «خيلى ممنون، من به كمك شما احتياجى ندارم‏» . يكى از خواهرانم گفت: «خداحافظ و من ديگر با شما كارى ندارم‏» . آن‏ها مرا ترك كردند و چندين سال با من قطع رابطه كردند . آن‏ها حتى از كمك مالى براى جشن ازدواجم خوددارى كردند و در مراسم ازدواج من نيز شركت نكردند .

مراسم ازدواجمان بسيار ساده برگزار گرديد . ما در آن زمان دانشجو بوديم وهيچ چيز نداشتيم، فقط يكى از دوستانمان شب قبل از جشن به آپارتمان من در دانشگاه آمد و كيك درست كرد و ما در جشن عروسى خود فقط كيك و آب ميوه خورديم و نمى‏توانستيم چيزى بيش‏تر از اين تهيه كنيم .

در مراسم ازدواج فقط يكى از خواهرانم شركت كرد و در حالى كه خيلى ناراحت‏بود به من گفت: «مى‏تونى همين الان برگردى‏» ، ولى من به او گفتم: «نه‏» و در مراسم، ديگر به او نگاه نكردم . چون قلبم آرام بود و احساس سرخوردگى نمى‏كردم . يقين داشتم كه كار درستى انجام مى‏دهم و در نتيجه هيچ نگرانى‏اى هم نداشتم .

معمولا عروس‏ها در روز عروسى لباس بلند گران قيمتى مى‏پوشند، ولى من لباس بسيار ساده‏اى پوشيدم كه خودم دوخته بودم . من در جشن‏هاى ازدواج پرهزينه‏ى زيادى شركت كردم كه در جمع پدر و مادر و دوستان برگزار شد، اما آن عروس‏ها و دامادها امروز كجا هستند؟

زندگى ما اين گونه آغاز شد و در حال حاضر شوهرم «احمد حنيف‏» طلبه‏ى علوم دينى مى‏باشد و داراى چهار فرزند هستيم . يك پسر به نام زينعلى و سه دختر: زهرا ده ساله، مريم شش ساله، فاطمه دوساله; ما هشت‏سال است كه در شهر قم سكونت داريم .

ياس: علت مهاجرت شما به ايران چه بود؟

آمدن ما به ايران يك اقدام طبيعى و منطقى بود . شوهرم در كار تبليغ و ترويج اسلام بود . بنابراين لازم بود كه به ايران بياييم تا با اسلام بيش‏تر آشنا شويم و نقاط مشترك بيش‏ترى را پيدا كنيم . وقتى همسرم به من گفت كه بايد به قم برويم، من با تعجب گفتم: قم كجاست؟ ! ! وقتى تصميم گرفتيم كه به ايران بياييم، من نمى‏دانستم كه زندگى در ايران چگونه خواهد بود؟ تا اين كه يك سال قبل از اين كه به ايران بياييم، شوهرم در يك همايش شركت كرد و وقتى برگشت، به من اطمينان داد كه در آن‏جا زندگى راحتى خواهى داشت و گفت كه خيابان‏ها آسفالت‏شده است، آب لوله كشى، برق و نيازهاى اوليه‏ى زندگى در آن جا وجود دارد . بسيارى از غربى‏ها هنوز فكر مى‏كنند كه ايران يك كشور عقب افتاده است و مردم هنوز در بيابان‏ها بر پشت‏شتر سفر مى‏كنند و برق و آب لوله‏كشى فقط براى افراد ثروتمند است و جزو لوازم تجملاتى محسوب مى‏شود . سفر به ايران نوعى احساس تنهايى را در من به وجود آورد، ولى با اين حال به عنوان همسر يك فرد مسلمان وظيفه‏ى خود دانستم كه به همسرم كمك كنم و با او باشم . ما به خاطر خدا و دين اسلام مهاجرت كرديم و خداوند نيز نورى را در زندگى ما به وجود آورد .

ما هشت‏سال پيش، فروردين ماه وارد ايران شديم . براى ما فقط سال نو نبود، بلكه شروعى كاملا جديد بود .

ياس: خانم رشيده! لطفا نظر خود را درباره‏ى ويژگى‏هاى بارز جامعه‏ى ايرانى بيان بفرماييد و تفاوتش را با غرب بيان كنيد .

در اين‏جا ما مى‏توانيم اسلامى زندگى كنيم . در جوامع غربى، دين يك امر پنهان است . دين دخالتى در ابعاد خارجى اداره‏ى امور جامعه ندارد . مذهب در اين‏جا هميشه حضور دارد و در همه جا صداى اذان از مساجد شنيده مى‏شود .

در ايران تاثيرات منفى غرب بسيار جزيى است . تلويزيون عارى از صحنه‏هاى غيراخلاقى است و هنوز ديدن تلويزيون براى بچه‏ها مناسب و سالم است . زنان پوشش اسلامى دارند .

الحمدلله هنوز هم اسلام در اين كشور از يك قدرت معنوى خاص برخوردار است كه خصوصيت منحصر به فرد ايران است .

ياس: نظر شما در خصوص روحيات اجتماعى و سياسى زنان ايرانى چيست؟ آيا به زنان ايرانى علاقه‏مند هستيد؟

زنان در هر جامعه نقش بسيار مهمى در شكل‏گيرى محيط اجتماعى و سياسى آن جامعه برعهده دارند . ضرب المثلى مى‏گويد: شما مى‏توانيد با ديدن زنان يك جامعه در مورد سطح آن جامعه قضاوت كنيد . زنان ايرانى، زنانى شجاع و با ايمان هستند و تا زمانى كه هويت اسلامى خويش را حفظ كنند، جامعه مستحكم و پايدار خواهد بود .

زنان ايرانى بسيار با مهارت هستند و در رشته‏هاى مختلف هنرى استادند; «مهارت آشپزى، خياطى‏» . زنان ايرانى مى‏توانند هر چيزى را در خانه تعمير كنند، در حالى كه شايد زنان غربى حتى عوض كردن يك لامپ را بلد نباشند . زنان ايرانى هميشه براى دفاع از حقوق خود ايستاده‏اند . آن‏ها هميشه براى سخنرانى آماده هستند و حرفى براى گفتن دارند . هميشه در صحنه‏هاى اجتماعى حضور فعال دارند و به جايگاه و به حق خود در جامعه انديشيده‏اند و نفوذى قدرتمندانه در مناسبات اجتماعى و سياسى دارند .

آن‏ها ثابت كردند كه حجاب مانعى براى به دست آوردن حقوق زنان در جامعه نيست . آن‏ها خانه‏هاى خود را جاى آرامش و سكون مى‏سازند، گرچه فقيرانه باشد . اين‏جا صلح و آرامش برقرار است، يك مكان امن كه بچه‏ها، دوستان، همسايگان، خانواده و خويشاوندان با يك‏ديگر هماهنگ و موافق هستند .

ياس: ديدگاه زنان غربى نسبت‏به زنان ايرانى چيست؟

زنان غربى اطلاعات بسيار اندكى در مورد زنان ايرانى دارند . آن‏ها معتقدند كه چون ايران يك كشور اسلامى است، تمام افكار غلط رايج در مورد زنان مسلمان بايد در مورد آن‏ها نيز صادق باشد، چون آن‏ها با اسلام مشكل دارند . در نتيجه زنان ايرانى مانند زنان مسلمان ديگر مورد ظلم واقع مى‏شوند و شهروندانى درجه دو با حقوقى اندك محسوب مى‏شوند و دسترسى محدودى به مراقبت‏هاى بهداشتى و آموزشى و . . . دارند . زنان غربى معتقدند كه اگر به زنان معمولى حق انتخاب داده شود، هرگز حاضر نيستند، حجاب داشته باشند و زنان ايرانى به اجبار حجاب دارند .

ياس: خانم حنيف! از فرصتى كه در اختيار ما گذاشتيد، سپاس گزاريم .

در پايان، من هم از اين كه اين فرصت را در اختيار من گذاشتيد، تشكر مى‏كنم و براى نشريه‏ى شما آرزوى موفقيت مى‏كنم .

نشريه ياس شماره 14

هجرت به روشنايي

داستان مسلمان شدن يک زن ايسلندي - آنا ليندا تراوستادوتير 1) من با نام ، "آنا ليندا تراوستادوتير" در خانواده اي با والدين ايسلندي/دانمارکي در ريکياويک ايسلند در سال 1966 متولد شدم و در کليساي لوتران[1] غسل تعميد[2] داده شدم.

هنگامي که جوان بودم خانواده ام به ون کوور کانادا و سپس به نيويورک کوچ کردند. دبيرستان را در سن 16 سالگي و در سال 1988 تمام کردم. مدرک کارشناسي ام را از دانشگاه مک گيل در مونت رآل کانادا اخذ کردم و از آن موقع با سفر به دور دنيا به مطالعه و کار پرداخته ام. مبدأ سفرهايم دانمارک و در سال 1990 بود.

2) در سال 1997 هنگامي که در قاهره زبان عربي مي خواندم، يکي از دخترهايي که دوستم بود و يک مسيحي تجديد حيات يافته بود برايم يک کتاب مقدس جیبی آورد که مشتمل بر هر دو بخش عهد عتيق و عهد جديد بود. بسيار خشنود و خوشحال شدم چون تصميم گرفته بودم حتماً بدانم در کتاب مقدس چه مطالبي هست. و احساس مي کردم بدون مطالعه آگاهانه کتاب مقدس به سختي مي توانم خودم را مسيحي به شمار آورم.