گفتمانهای مسلمانان و مسیحیان

يكي از مهمترين و اساسي ترين آموزه ها و اعتقادات مسيحيان عصر حاضر مسئله فدا مي باشد . كه اشكالات فراواني بر آن متصور است. ما در اين سلسله مباحث در پي آن هستيم تا ضمن مطرح كردن اين آموزه به بيان اشكالات وارد بر آن بپردازيم. جا دارد دوستان مسلمان و مسيحي با استفاده از عقل سليم و به دور از هر گونه تعصب به بيان نظرات ، آراء و انديشه هاي خود در اين خصوص بپردازند. قسمت پنجم  اين بحث در اينجا مطرح مي شود:

در اين بحث به بيان اشكالات وارد بر مسئله فدا مي پردازيم:

اشكال چهارم

آيا مسيح در برابر بلايا حفظ مي شود؟ آيا مصلوب ملعون است ؟

6- ادله اي كه ثابت مي كند مسيح در برابر بلايا حفظ مي شود:

مسيحيان مي گويند مسيح به صليب كشيده شد در عين حال بشارتهايي را كه در عهد عتيق به مسيح انتساب مي دهند با كمال صراحت مي گويد خداوند مسيح را از بلاها نجات مي دهد. و نمیگذارد مسیح به رنج بیافتد :

مزامير 19:34 « زحمات مرد صالح بسيار است اما خداوند اورا از همه آنها خواهد رهانيد»

اگر اين آيات در باره عيسي مسيح (ع) باشد پس او هرگز كشته نشده است همانطور كه به طور صريح در اين دو آيه آمده است.

انجيل متي 6:4 و انجيل لوقا 10:4 ، « پس خداوند نوشته است كه او به ملائكه اش وصيت كرده است تا او را حفظ كنند» پس چگونه ممكن است كسي او را مصلوب كرده باشد؟

7- مصلوب ملعون است:

يكي از نكاتي كه در بحث صليب كشيده شدن مطرح است اين است كه در كتاب مقدس مصلوب را مورد لعنت قرار داده ،و معترف است جز ملعون به صلیب کشیده نشود بنابر اين مسيح هم ملعون است.

سفر تثنيه 23:21 ، « زيرا آنكه بر دار آويخته شود ملعون خداست»

جالب اينجاست كه پولس هم به اين مطلب اشاره مي كند و مي گويد مسيح ملعون واقع مي شود.

رساله غلاطيان 13:3 ،« چون در راه ما لعنت شد»

آيا معني لعنت مطرود از ، رحمت خداوند سبحانه تعالي نيست؟ آيا خداوند سبحان راضي است كه چنين چيزي را در حق فرزندش به جاي آورند؟

با این وجود باز هم میتوان معتقد بود که خداوند مسیح را به صلیب کشانید تا فدای گناهان ما شود؟

لا يزول القضيب من يهوذا والرسم من تحت أمره ، إلى أن يجئ الذي هو لـه ، وإليه تجتمع الشعوب.. : عصا از يهودا دور نخواهد شد(21 پيدايش 49) و نه فرمانفرمايي از ميان پايهاي وي تا بيايد آن کسی که برای آن است (22 پيدايش 49) و مر او را اطاعت امتها خواهد بود(23 پيدايش 49) ...

بشارت حضرت یعقوب علیه السلام به پیامبری حضرت محمد صلی الله علیه و آله وسلم

حضرت یعقوب علیه السلام در سفر تکوین به بعثت نبی مکرم اسلام (ص) بشارت می دهد
در تورات عربی چاپ مجموعة پاريس (ط1645م) وچاپ مجموعة لندن (ط 1657م) (1) درسفر تكوين اصحاح 49 آمده است:

روشن است که متن فوق مخصوصا شماره سه (پیدایش شماره های 21 به بعد و در برخی نسخه ها شماره ده) از یک شخص الهی موعود سخن می گوید که در پایان روزگار ظهور خواهد کرد . تمام مفسران تورات بر همین فهم اجماع کرده اند اگر چه در تشخیص واقعیت و تطبیق شماره سه با آن اختلاف نظر دارند. از آنجا که در اینجا متن عربی مورد بحث است و موضوعیت دارد به شرح فرازهای آن می پردازیم :

قضیب: عصای حکمرانی . در برخی از ترجمه های عربی به جای واژه قضیب واژه صولجان جایگزین شده است.  

الرسم من تحت امره : یعنی تبیین کننده قانون است و مفسر و مجری آن .

الى ان يجئ الذي هو لـه : إشاره به همان شخص الهی موعود است  .

آنچه در مباحث بعدي  خواهیم آورد توسط خود دانشمندان یهودی و مسیحی مطرح شده است . دانشمندانی که با مطالعه و تطبیق این بشارت ها بر پیامبر اعظم اسلام حضرت محمد صلی الله علیه و آله وسلم, اسلام آورده اند .

يكي از مهمترين و اساسي ترين آموزه ها و اعتقادات مسيحيان عصر حاضر مسئله فدا مي باشد . كه اشكالات فراواني بر آن متصور است. ما در اين سلسله مباحث در پي آن هستيم تا ضمن مطرح كردن اين آموزه به بيان اشكالات وارد بر آن بپردازيم. جا دارد دوستان مسلمان و مسيحي با استفاده از عقل سليم و به دور از هر گونه تعصب به بيان نظرات ، آراء و انديشه هاي خود در اين خصوص بپردازند. قسمت سوم اين بحث در اينجا مطرح مي شود:

در اين بحث به بيان اشكالات وارد بر مسئله فدا مي پردازيم:

اشكال سوم:

آيا اين آموزه با تعاليم عهد عتيق  منافات دارد يا نه ؟

مسيحيان براي عهد عتيق جايگاه ويژه اي قائلند ، اما آموزه فدا با تعاليم عهد عتيق منافات داشته و متناقض مي باشد.و عهد عتيق چنين آموزه اي را نمي پذيرد ،  در اينجا به گوشه اي از اين تناقضات اشاره مي كنم.

در كتاب حزقيال مي خوانيم: هر كه گناه كند خودش خواهد مرد ؛ نه پسر براي گناهان پدرش مجازات خواهد شد و نه پدر براي گناهان پسرش ، انسان خوب و درستكار ، پاداش خوبي و نيكوكاري خود را خواهد يافت و انسان بد كردار نيز به سزاي اعمال خود خواهد رسيد.

( حزقيال20:18)

بايد توجه داشت كه مسيحيان در اينجا بين گناه فردي و اجتماعي تفاوت گذاشته و از رهگذر آن دست به توجيه آموزه بالا مي زنند، اما حقيقت آن است كه اين امر هم كمكي به حل مشكل ياد شده نمي كند.

در كتاب مقدس بارها تأكيد شده كه بار گناه هركس بر دوش خودش است و كسي باركش گناه ديگري نمي شود. دقت كنيد:

سفر تكوين 23:18 ،« آيا عادل را با شرير هلاك خواهي كرد؟»

سفر اعداد22:16،  « آيا يك نفر گناه ورزد بر همگان غضبناك شوي؟»

سفر تثنيه ،16:24 « هر كسي براي گناه خود كشته شود»

سفر ارميا 29:31-30 ،« و در آن ايام بار ديگر نخواهند گفت كه پدران انگور ترش خوردند و دندان پسران كند گرديد* بلكه هر كس به گناه خود خواهد مرد و هر كه انگور ترش خورد دندان وي كند خواهد شد. »

و لذا چرا بني آدم بار گناه آدم را بدوش بكشند؟

در عهد عتيق بارها تأكيد شده كه خداي عهد عتيق بخشنده است ، اگر آدم گناه كرده خداوند    مي تواند گناهش را ببخشايد و انسان را از بار گناهانش نجات بخشد.

داوود درمزامير26:89، «  خداي من و صخره نجات من»

مزامير26:109،  « اي يهوه خداي من ، من را اعانت فرما و به حسب رحمت خود مرا

نجات ده»

سفر اشعياء ، « خداي عادل و نجات دهنده سواي من نيست»

سفر هوشع 4:13 ، « و سواي من نجات دهنده نيست»

انجيل متي 8:3 ، « اكنون ثمره شايسته توبه بياوريد»

بسم الله الرحمن الرحيم

بسم الله الرحمن الرحيم

يكي از مهمترين و اساسي ترين آموزه ها و اعتقادات مسيحيان عصر حاضر مسئله فدا مي باشد . كه اشكالات فراواني بر آن متصور است. ما در اين سلسله مباحث در پي آن هستيم تا ضمن مطرح كردن اين آموزه به بيان اشكالات وارد بر آن بپردازيم. جا دارد دوستان مسلمان و مسيحي با استفاده از عقل سليم و به دور از هر گونه تعصب به بيان نظرات ، آراء و انديشه هاي خود در اين خصوص بپردازند. قسمت اول اين بحث در اينجا مطرح مي شود:

فدا و گناه اصلي

اساس و بنيان عقيده مسيحيت را آموزه« فدا» ، يعني نجات بشريت به وسيله مرگ عيسي مسيح (ع) تشكيل مي دهد . فهم درست  آموزه فدا با امر ديگري به نام « گناه اصلي» پيوند خورده است.

به اعتقاد مسيحيان پس از آنكه آدم و حوا دچار گناه شدند ، آثاري چند از گناه بر جاي ماند . يكي از آن آثار اين است كه گناه در نسل بشرشروع شد و مردم به گناه كردن مبادرت ورزيدند . اين امر سبب بريده شدن پيوند ميان خدا و انسان شد و انسان از خدا دوري گزيد . در واقع آدم با گناه خويش تمام فرزندان خود را دور از خدا نگاه داشت . در نتيجه انسانها همه با مرگ، همنشين شدند و مرگ چون ميراثي از نسلي به نسل ديگر راه پيدا كرد.

مقصود از اين مرگ ، مرگ روحي و فساد ذاتي است. يعني تمام انسانها در زمان تولد فاسد بوده و اين فساد در تمام جنبه هاي زندگي آنان وارد شده است. انسان تازه تولد يافته، چيز نيكويي در خود ندارد تا خدا را راضي كند وهيچ قدرتي ندارد كه وضع خود را تغيير دهد .(1) به بيان ديگر انساني كه تازه پاي به دنيا مي نهد ، مملو از شهوات ، زشتيها و گناهان بوده و يكسره در زيان است.

آدم با گناه خويش ، سبب نابودي صورت خداوندي در خود گشته و دوستي ميان خود و خدا را از بين مي برد، اما از آنرو كه توبه كرده و خداوند هم توبه او را پذيرفت، هنوز خدا در دل او جاي داشته و از او دور نشد. حتي خداوند به او وعده داد كه او را از دست شيطان رها كرده و بر او پيروز خواهد نمود ، همچنين خداوند گفت: كسي را خواهد فرستاد تا بشريت را از گناهان دور نموده و بار گناهان انسان را به دوش كشد.او سبب باز شدن در هاي ملكوت و صلح ودوستي دوباره ميان خدا و انسان خواهد بود.

پس از به درازا كشيدن انتظار و زمان طولاني ،خداوند ، تنها فرزند خود را فرستاد، تا بشريت را از گناهان نجات داده و عهد جديد ميان خدا و انسان ببندد. دردها و رنجهايي كه يگانه فرزند خدا كشيد سبب شد تا سنگيني بار گناه از دوش آدمي سبك شده و او پاك گردد و زندگي جديدي را آغاز نمايد.

برگرفته از كتاب هديه هاي آسماني ، دكتر علي الشيخ، مستبصر

(1)در آمدي بر تاريخ و كلام مسيحيت، محمد رضا زيبايي نژاد، ص 166.